Blog

kinderen en rouw (maandag 2 mei 2016)

Kinderen betrekken bij een uitvaart,
wanneer wel en wanneer niet wordt mij vaak gevraagd tijdens de week van overlijden tot aan de uitvaart.
Is hij/zij niet te jong…
Neemt ze niet te veel mee…

Tegenwoordig merk ik dat dat de laatste 5 jaar  heel erg is veranderd.

Zelf ben ik bijna 30 jaar en kan mij nog goed herinneren dat ik bij mijn opa een foto zag staan.
Op een gegeven moment heb ik als klein meisje gevraagd: waar is die tante? Die zie ik nooit.
Nee die was overleden. Al hoe klein ik misschien ook wel was, moest ik daar dus zelf om vragen.
Ik herkende de vrouw, maar wie was zij en waar was zij.

Nu anno 2016 is er heel veel om de kinderen bij een uitvaart te betrekken.
Kijk al niets eens naar de verschillende soorten boekjes die er voor kinderen zijn.
Van voorleesboekjes, kleurboekjes, verwerkingboekjes etc… allemaal over afscheid.

Ook tijdens een afscheidsdienst of plechtigheid kunnen kinderen deel uit maken van de dienst.
Ze hoeven niet veel te doen, maar soms kan er al iets klein zijn. Waardoor ze wel onderdeel uit maakten van het afscheid.
Een voorbeeld is een kaarsje met alle kleinkinderen wanneer oma is overleden. Één voor één een kaarsje aansteken, als teken dat het levenslicht van hun oma is gedoofd, maar dat zij als lichtdragers verder mogen gaan.
Of bijvoorbeeld dat ieder kleinkind een bloem meeneemt. Deze bloemen kunnen ook verschillend zijn en dat die bloemen bijvoorbeeld aan het begin van de plechtigheid op de kist worden gelegd, of vooraan op een tafel in een mooie vaas gezet wordt, als een mooi boeket.

Alles is mogelijk om de kinderen er op een kleine manier bij te betrekken.

Tegenwoordig weten de kinderen door o.a. internet en tv ook steeds veel meer.
Programma’s op tv, maar ook wat de kinderen meemaken om hun heen, in hun omgeving.
Kindjes die hun vader of moeder verliezen.
De kinderen horen en zien heel veel.

Kinderen betrekken bij een uitvaart moeten ze vanuit hun eigen wil doen.
Dit moet niet gestuurd worden, willen de kinderen eerst niet naar de kist om afscheid te nemen van iemand die overleden is.
Dan laten we dat even en wellicht later, gaan ze stiekem op hun eigen manier toch even kijken.
Het zijn kinderen en zij doen het op hun eigen manier. Dat verschilt uiteraard per leeftijd.
Maar een kind goed er op voorbereiden is ook erg belangrijk.
Een voorbeeld:
Oma ligt in een mooie witte kist en ze heeft de kleding aan die ze ook op haar verjaardag droeg, weet je dat nog… dat mooie donkerblauwe jasje, met die mooie sjaal. Dat heeft oma aan. 

En dan kijken ze alsware eerst naar de kleding… ooh ja oma heeft dat aan

De kinderen benaderen en uitleggen in hun taal, dat is het aller belangrijkste.

En tegenwoordig door alles wat er voor de kinderen is, om hen te betrekken bij het afscheid is het ook een afscheid zodat zij verder kunnen en niet met vragen achterblijven.

 



Sjieuwke de Beer uitvaartzorg opent binnenkort Uitvaartcentrum De Westereen (maandag 9 juni 2014)

Na meer dan een half jaar voorbereiden is het dan zover!

Binnenkort open ik in de Westereen mijn uitvaartcentrum.

Niet zo maar een uitvaartcentrum, anders dan anders en uniek.

Het is een uitvaartcentrum midden in het dorp, voor de mensen.

Op deze manier kan ik mijn dienstverlening nog meer uitbreiden, waarbij vertrouwen en respect bovenaan staan.

In een vertrouwde omgeving alles regelen voor u en uw dierbaren.

Op 112 stond afgelopen week onderstaande:

http://www.112zwaagwesteinde.nl/12630-binnenkort-opent-uitvaartcentrum-de-westereen.html

 



Wat kost een uitvaart? (dinsdag 25 februari 2014)

In deze tijd wordt mij regelmatig gevraagd:
“Sjieuwke ik ben niet verzekerd, hoeveel kost eigenlijk een uitvaart?”
of voor de mensen die verzekerd zijn krijg ik de vraag: “Sjieuwke, ben ik met dit bedrag goed verzekerd?”

Een uitvaart heeft geen standaard tarief, u kunt naar eigen ingeving de uitvaart van uw dierbare zo maken dat het een waardig afscheid kan zijn.
Bijvoorbeeld het uitzoeken van een kist, alles is mogelijk.
En de kosten bijvoorbeeld voor een advertentie, er zijn kranten waarbij u soms het dubbele betaald dan in een andere krant.
Samen kijken naar wat mogelijkheden, is erg belangrijk. U en ik willen later niet voor verrassingen komen te staan als het gaat om de factuur.

Een waardig afscheid hoeft niet altijd duur te zijn.

Het heeft te maken met gevoelens, wanneer ik een uitvaart heb verzorgd waarbij de nabestaanden het gevoel hebben dat zij een waardig afscheid hebben gehad zoals zij het voor ogen hadden, is dat juist de bedoeling.

Want het zijn soms de kleine dingen die het doen.

Samen een waardig uitvaart, waarbij respect en vertrouwen bovenaan staan.



Een nieuw jaar.. (maandag 6 januari 2014)

Een nieuw jaar…. 2014 , December stond in het teken van kerst, oud en nieuw.
Maar voor velen had de december maand een ander gevoel dan andere jaren.
Kaarten waar voorheen nog op stond “Prettige Kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar”
hebben voor mensen die iemand het afgelopen jaar verloren hebben een andere betekenis.

“Prettige dagen,
Gelukkig Nieuwjaar”
Elk jaar wensen mensen
dit weer aan elkaar

De kaarten voorheen
nog vol vrolijke kreten
“Een fantastische nieuw jaar”
hoe konden we weten….

Want  deze keer
is zo anders, zo raar
Niets is meer het zelfde
dan het vorige jaar

Er is zoveel verdriet
en er zijn zoveel vragen
Die heviger zijn
in deze donkere dagen

En sturen we wensen
als steun aan elkaar
Veel sterkte in het komende jaar…..

 



Rouwen (maandag 2 december 2013)

Inspiratie voor deze blog : Manu Keirse – vingerafdruk van verdriet

Tijdens mijn opleiding in 2012, kregen we een middag een lezing van Manu Keise uit België.
Hij sprak die middag over rouwarbeid. Want rouwen is arbeid. Men moet heel veel werk verzetten om weer verder te gaan.

Rouwen betekent een zware belasting voor het lichaam, iets wat zich in een veelheid van lichamelijke reacties kan uitdrukken zoals: verlies van eetlust of de neiging om veel te eten, verlies van lichaamsgewicht, verminderde energie, moeilijk de slaap vatten en midden in de nacht wakker worden, uitputting, een gevoel van beklemming in de keel, zenuwachtig, spanning.

 

Tijdens die middag vertelde Manu Keirse een verhaal….

Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gister heb ik ze weer gevonden en gesproken. 
        De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en ze ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: ‘Nee, dat kan ik niet want ik mis mijn belangrijkste tak’. Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet meer tot hem door. De wonde was duidelijk zichtbaar en zag er naakt uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid
          De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wonde was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren.
          De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf, en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: ‘Dit jaar nog niet.’ Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: ‘Ja, zon, verwarm mij zodat ik mijn wonde kan verwarmen. Mijn wonde heeft warmte nodig, opdat ze weet dat ze erbij hoort. ‘Toen de zon het derde voorjaar kwam, sprak de boom: Ja, zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zo veel te groeien is. ‘De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou worden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgroeiende wonde, die vol trots in het zonlicht werd gehouden

Manu Keirse vergelijk de menselijke situatie met bomen. Als we in gedachten het verhaal in menselijk perspectief zetten klopt het. Een ieder verwerkt het verlies van een dierbare weer op een andere manier. De een gaat door, de ander wil er niet aan en loopt stap voor stap een hoge berg op om weer deel te nemen in de maatschappij.

Mijn mening is: wees er voor elkaar in moeilijke tijden. Een vraag: kun je de draad weer iets oppakken? is een open vraag…  en kan een rouwende helpen om zijn/haar gevoelens te delen. De vraag: hoe gaat het? Wordt al snel beantwoordt met “goed” of  “redelijk” en het gesprek is weer voorbij.
Soms zegt een schouder klopje meer dan duizend woorden.
Of iemand even een kaartje sturen: “er wordt aan je gedacht”.
Kleine accepten in het rouwproces maken dat de drempel in het leven iets kleiner wordt.
Als kleine kinderen leerden we samen spelen, samen delen. Zo is het ook met rouwen, samen praten en samen het verdriet delen.
Op weg naar een leven waarbij uw geliefde altijd in uw hart met u mee zal gaan……..



Het levenslicht gaat uit… (dinsdag 26 november 2013)

Het levenslicht gaat uit….

Bij ieder overlijden wordt op verschillende manier het levenslicht gedooft.
De een door kortstondige ziekte, een langdurige zieket of door een plotseling overlijden.
Bij ziekte zeggen we dan, het kaarsje is langszaam uitgegaan.
Vaak heeft men dan ook bij een foto van een dierbare overledene een kaarsje branden.

Een kaars als teken van warmte.

Een kaars als teken van zijn/haar levenslicht.
En ook als is nu het levenslicht door de dood gedooft,
zijn/haar licht en daarbij zijn/haar naam zal voor altijd met u meegaan.

De afgelopen/komende periode zien we vaak dat er een lichtjesavond wordt georganiseerd om de overledenen te herdenken.
Een moment om weer bij het overlijden stil te staan en om ook zo het licht te brengen in deze donkere tijd.

Over het levenslicht heeft het friese duo “Die Twa” een lied geschreven
Een lied over het is duister in mijn hart, ik ben verslagen, alle plannen die wij hadden zijn nu in eens voorbij.
Jouw licht gaat uit, het schijnt niet meer, dit afscheid doet zo’n pijn…. een laatste kus voordat ik jouw loslaat..

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.



De lêste tût (maandag 14 oktober 2013)

Harm Woelinga uit Feanwâlden heeft  dichtbundels geschreven naar aanleiding van het overlijden van zijn elfjarige dochter aan leukemie.
O.a. de bundel “De lêste tút”.  De bundel raken veel mensen.
De opbrengst van de boekjes gaat naar Stichting KiKa.

Het gedicht: De lêste tút

de dagen tel ik net mear
de dagen sûnt dy lêste tút
dyn lege stoel oan tafel fret
sûnsto dêr net mear sitst.

noch oeral giest mei my hinne
doch fier is dyn waarmte
dyn geur, dyn stim, dyn laits
-datst my foar de fuotten rinst-

by it ôfljochtjen fan de dei
slommert dyn sliepkeammerke
mar de knuffels wachtsje noch
op dy waarme oankrûper fan dy

ik sjoch wer dyn sletten eagen
it blee antlit, de hannen krúst
dû joechst taal noch teken
by dy lêste tút

leste tut



Liederen bij een uitvaart (dinsdag 20 augustus 2013)

Liederen bij een uitvaart Een lied bij een uitvaart betekend altijd veel voor nabestaanden. Dit geldt voor religeuze of niet-religeuze uitvaarten. Sommige liederen doordat de overledene zijn/haar lievelingslied was. Tevens kan een lied het gevoel uitdrukken, dat men iemand mist of nog een keer wil zeggen “dank je wel voor wat jij in mijn/ons leven hebt betekend”. Een ander lied is als laatste groet.

Zo heeft Maaike Ouboter, een lied geschreven ” Dat ik je mis ” Een lied van gemis, van gedachten….

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Lees meer »



Een uitvaart naar wens (vrijdag 19 juli 2013)

een uitvaart naar uw wens.
Tegenwoordig is er in de uitvaart veel mogelijk. Veel mensen geven voor overlijden vaak aan wat zijn of haar wensen zijn. Een “standaard” uitvaart is er niet meer. Vaak vragen mensen aan mij wanneer we een uitvaart regelen: “hoe gaat het altijd?”. Waarop mijn antwoord is: “dat maakt niets uit, we regelen het zo voor u, zoals u het wilt”. De tijden van “zo werd het altijd gedaan” is hiermee voorbij.
Lees meer »



Verlies (donderdag 20 juni 2013)

uit vingerafdruk van verdriet van Manu Keirse

Geef me je hand en houd me vast, want het is nu zo donker om me heen.
Ik voel me soms zo mateloos alleen, het leven draag ik als een last.

Wees stil, want woorden gaan verloren, in de orkaan die mij nu overspoelt.
Ik weet dat het je goed bedoelt, maar soms kan ik die woorden niet meer horen.

Geef me je schouder om op uit te huilen en luister naar mijn eindeloos verhaal.
Vertaal mijn tranen in onuitgesproken taal, geef me je armen om in weg te schuilen.

Wanneer je mij met warmte blijft omringen dan zal de wereld niet zo koud meer zijn
en zal ik -ondanks alle pijn- toch op een dag weer vogels horen zingen.

Lees meer »