Verlies

uit vingerafdruk van verdriet van Manu Keirse

Geef me je hand en houd me vast, want het is nu zo donker om me heen.
Ik voel me soms zo mateloos alleen, het leven draag ik als een last.

Wees stil, want woorden gaan verloren, in de orkaan die mij nu overspoelt.
Ik weet dat het je goed bedoelt, maar soms kan ik die woorden niet meer horen.

Geef me je schouder om op uit te huilen en luister naar mijn eindeloos verhaal.
Vertaal mijn tranen in onuitgesproken taal, geef me je armen om in weg te schuilen.

Wanneer je mij met warmte blijft omringen dan zal de wereld niet zo koud meer zijn
en zal ik -ondanks alle pijn- toch op een dag weer vogels horen zingen.

Een dierbaar iemand verliezen is vaak ook het verlies van een deel van zichzelf. Dat is zeer sterk bij het verlies van een kind. Verlies van een deel van zichzelf roept de vraag op: wie of wat ben ik nog? Dat gevoel kan geruime tijd in vlagen opkomen en weer verdwijnen, tot men dankzij de werking van de rouw een nieuw leven heeft gevonden. Men mag in geen geval deze gevoelens onuitgesproken laten. Als men er niet over spreekt, heeft men de neiging zich terug te trekken uit het gezelschap van andere mensen, en zich volledig in zichzelf te keren. Had ik maar….. Op de reis door het verdriet kan men met regelmaat schuld- of schaamtegevoelens ervaren. ” Had ik hem maar eerder naar de dokter gestuurd” , “Had ik haar maar niet met de fiets laten vertrekken” , “Was ik maar thuisgebleven”, ” Was ik op die dag maar niet vroeger weg gegaan”. Als men deze “had ik maar….’ ervaart, heeft men het best geduld met zichzelf. Om verschillende redenen is schuldgevoel normaal en iets wat men kan verwachten in de rouwperiode. Want wat u lief had is er niet meer en dan vraagt u zich vaak af “waarom??” en dan zegt men in veel gevallen… had ik maar…. Manu schrijft in zijn boek vinger afdruk van verdriet dat bovengenoemde deel uit maakt van het rouwproces.

(Geplaatst op donderdag 20 juni 2013)